कोरियाको चिसोमा सोनसिकको शैक्षिक गोष्ठी

कोरियाको चिसोमा सोनसिकको शैक्षिक गोष्ठी

केहिदिन अघि त्रिभुवन विश्वविध्यालयको बयालिसौँ दीक्षान्त समारोह​ भब्यताका साथ सम्पन्न​ भयो । दीक्षित सबैजना उल्लासका साथ आफु दीक्षित भ​एको कुरा फेसबुक​, टुइटर​ लगायतका सामजिक सन्जालमा पोस्ट्याईरहेका थिए । सगँसगैँ केही ब्लगरहरुले दीक्षित पछिको अन्यौलता पनि ब्लग्गिङ गर्न भ्याए ।

हुन त त्रिविको दीक्षान्त समारोह बासी भात हसुरे जस्तै हो । त्रिविको शैक्षिक प्रणाली नै त्यस्तै छ । परीक्षा हुन्छ । परीक्षाफल प्रकाशित हुन्छ । विध्यार्थीहरु उत्तीर्ण हुन्छन् । पास भ​एको एक वर्ष पछि बल्ल उक्त विध्यार्थीका लागि दीक्षान्त समारोह आउँछ । धेरैले त बिर्सिसकेका हुन्छन् । धेरैले पत्तो पाउदैनन् । अधिकांश त प्रोभिजनल सर्टिफिकेटकै भरमा विदेशिसकेका हुन्छन् ।

त्रिविको दीक्षान्त समारोह जहिले भ​एपनी हाम्रो देशको सन्दर्भमा र हामी जस्ता विध्यार्थीहरुले परीक्षाफल प्रकाशित भ​एर​ उत्तीर्ण भ​एकै दिनलाई दीक्षान्त समारोह मान्दछौँ । त्यसैदिन पश्चात धेरै कुराका लागि योग्य ठहरिन्छौ । त्यसपछि धेरै ढोकाहरु खुल्छन् । अनि अघि बढ्ने बाटो पहिल्याउन थाल्छौँ ।

त्रिविको दीक्षान्तको विषयमा धेरै बखेडा निकाल्नु भन्दा पनि महत्वपूर्ण विषय वर्षेनी आ-आफ्नो  अध्ययन सम्पन्न गर्ने व्यक्तिहरु के गर्छन् भन्ने कुरा गम्भिर हो ।

व्यक्तिगत अनुभव र केही तथ्याङ्कगत​ आधारमा भन्नुपर्दा वर्तमान सेशनका हाम्रा पुस्ताहरु बढी विदेशीने फेशन मै लागीपरेका छन् । अध्ययन पश्चात हामी विदेशीन यसरी हतारिन्छौँ मानौँ युगौँ देखी कालकोठरीमा निसासिएर मर्न लाग्या छौँ । त्यहिभ​एर आफ्नै रारा तालको हावा बिर्सेर समुन्द्र तटमा चैनको श्वास फेर्छौ ।

समाज विकासको कसि समाजशास्त्र निर्देशित हुन्छ । देशको राज्य प्रणाली राजनीतिशास्त्रको अस्त्रमा निर्भर रहन्छ । त्यसैअनुरुप देश विकासको मेरोदण्ड विज्ञानशास्त्रको करङ्मा निहित रहन्छ । तर अफसोच विज्ञानाचार्य हुनुभ​एका साथिहरुले आफ्ना आचार्यकला देखाउन ठोस स्थान नपाउँदा दुरको भुगोलमा ग​एर सघंर्षरत हुनु परेको छ​ ।

म पनि त्यहि स्थान अभाव र अधेरी बाटो हिड्दा हिड्दा आजित भ​एर​ हौसिए उज्यालो संसार कोरियाको गुनगान गाउन । अन्य देशको सवाल त गुनगुनाउन सक्दिन । अनुभव पनि छैन । तर विगत दुई वर्ष देखि कोरियाको चिसोमा आफु बरफ हुदै ग​एको अनुभव पस्किनु पर्दा चाहिँ भुतै सवार हुन्छ ।

कोरिया भिन्न छ । अन्य देशको भन्दा भिन्न वातावरण छ । अझ नेपाली विध्यार्थीहरुको समाज भिन्न छ । हजार छेउछाउ संख्यामा रहेका नेपाली विध्यार्थी र सय पुगनपुग नेपाली प्राज्ञिक व्यक्तिहरुको सानिध्यमा कोरियाको अध्ययन अनेकन अप्ठ्याराका बाबजुद् बस्दै, पढ्दै जादाँ रमाईलो लाग्न थाल्छ ।

यहाँ नेपालीहरु माझ​ सबैको सबैलाई वास्ता रहन्छ । कसैलाई केही पर्दा सहयोगका निम्ति अग्रजहरु हुनुन्छ । सबैको सेयरिङ र केयरिङ मिसिएको पाईन्छ​ । र त पृथक​ समाजको काडेँ दलदलमा हामफाले पनि हाम्रो अध्ययन सहज भईरहेको छ ।

अधिकांशले एकाअर्कालाई चिन्छन् यहाँ । अन्य देशको भन्दा कोरियाको भुगोल सानो भ​एर​ पनि होला हामी विध्यार्थीहरु एक अर्कालाई नचिन्ने कमै हुन्छौँ । सउल देखी बुशानको सम्बन्ध होस या छुन्छन् देखी खुवान्जु । जो जहाँ अध्ययनमा रहनु भ​एपनि कोरियामा हामी एक परिवार भ​एर बसेका छौँ ।

यस​ सौहार्दता र प्रगाढ सहयोगका लागि पारिवारीक​ साङ्लोमा सबैलाई बाध्न यहाँ स्थित अग्रजहरुले स्थापना गर्नु भएको नेपाली विध्यार्थी समाज​, दक्षिण कोरिया (सोनसिक​) को पनि अहम भूमिका रहेको पाईन्छ​ । वर्षौ देखी एउटै छानोमा सबैको वेदना अटाउन र प्रगतिको गाथा गुथ्न सफल हुदै आईरेहेको छ सोनसिक ।

सबै नेपाली विध्यार्थीहरुलाई एक ढिक्का राख्न र कोरियाको हाम्रो जीवन​ सहज बनाउन​ सोनसिकले विविध कार्यक्रमहरु गर्दै आईरहेको छ । यसै सन्दर्भमा सोनसिकको शैक्षिक गोष्ठी सबै कार्यक्रमहरु मध्येको एक विशेष र महत्वपूर्ण कार्यक्रम मानिन्छ​ । यस ब्लगमा सोनसिकले गर्न लागेको शैक्षिक गोष्ठी सम्बन्धि केही प्रसगंहरू पस्किने जमर्को गरिएको छ ।

सोनसिकको पाँचौ शैक्षिक गोष्ठी यही आउँदो जनवरी १४-१५ मा खुवान्जु स्थित छोसुन विश्वविध्यालयमा हुदैछ​ । “विज्ञान​, ईन्जिनियरिङ र प्रविधि” मुल मन्त्र बोकेको यसपालीको शैक्षिक गोष्ठीमा अनुसन्धानात्मक जर्नल लेखन विषयक वर्कशप​, विविध विषयमा विज्ञहरुको मौखिक प्रेजेन्टेशन तथा पोष्टर प्रेजेन्टेशन मुख्य आकर्षण रहेकाछन् ।

त्यस्तै यसपालीको शैक्षिक गोष्ठीको अर्को मुख्य केन्द्र​ हो जापानका नेपाली प्राध्यापक डा. हरि प्रसाद देवकोटाको- “औषधीय वनस्पतिमा जापानी शिक्षा र अनुसन्धानको भूमिका तथा नेपाल स्थित यसका नविनतम प्रवर्द्धन” विषयक प्रस्तुती ।

कार्यक्रमको ढाचाँ हेर्दा आमन्त्रित मौखिक प्रस्तुतीकरणलाई दुई भागमा छुट्याईएको छ । प्रथम “आधारभुत​ तथा चिकित्सक विज्ञान अनुसन्धान” शिर्षकीय भागमा रहेर तीनजना विज्ञहरुको प्रेजेन्टेशन र दोस्रो “ईन्जिनियरिङ र प्रविधि अनुसन्धान​” शिर्षकीय भागमा रहेर अर्का तीनजना  विज्ञहरुको ओजपूर्ण प्रस्तुतीकरण ।

शैक्षिक गोष्ठीमा हुने डा. विनोद लुईटेलको “बागवानी तथा औद्योगिक वाली” विषयक प्रस्तुतीकरणले नेपालमा यस्ता वालीको प्रयोग र यस्ता विधिहरु अपनाउने बारे सबैलाई गहन कुरा सिकाउने छ । त्यस्तै विध्यावारिधि सोधकर्ता विमला शर्माको “आत्महत्या” सम्बन्धि संवेदनशील प्रेजेन्टेशनले अवश्य नै बढ्दो आत्महत्या रोकथामको लागि केही अचुक तौरतरिका बारे छलफल हुनेछ​ । अर्का विध्यावारिधि सोधकर्ता कन्चन मिश्रको "नेनो प्रविधि" सम्बन्धि प्रस्तुतीकरणबाट​ नेपालमा यस्ता नविनतम प्रविधिको उपयोग सम्भवयता बारे पक्कै केहि ठोस वर्णनहरु निस्कनेछन् ।

कोरियामा ईन्जिनियरिङ र प्रविधि क्षेत्रमा अध्ययन गर्ने नेपालीहरु पनि थुप्रै हुनुन्छ । मौखिक प्रस्तुतीकरणको दोस्रो अध्यायमा ईन्जिनियरिङ र प्रविधि क्षेत्रका उपयोगी ज्ञानमुलक प्रेजेन्टेशनहरु रहेका छन् ।

सुवन विश्वविध्यालयका प्राध्यापक सिद्धार्थ विक्रम पण्डेको "वायोमेकानिक्स​", डा. रमेश कुमार लामाको "विग डाटा फर डेभ्लोपिङ कन्ट्रिज​", र डा. विनायक भण्डारीको "विल्डिङ ट्रान्स​-हिमालयन रेलरोड​" विषयक प्रस्तुतीकरणले ईन्जिनियरिङ र प्रविधि क्षेत्रको थुप्रै पाटोहरु उजागर गर्ने छ । जसले यस्ता थुप्रै प्रविधिहरु नेपालमा कसरी उपयोग गर्ने बारे एउटा मार्गचित्रको स्केच तान्न टेवा पुग्छ​ ।

त्यस्तै ३० वटा साधारण र दश वटा आमन्त्रित पोष्टरहरुमा उल्लेख हुने अनुसन्धानात्मक जानकारीहरुले कार्यक्रम स्थलका भित्ताहरु पोष्टिदाँ गोष्ठीको रौनक नै भिन्नै देखिने छ​। अझ आयोजक कमिटिको पाँचवटा वेस्ट पोस्टर अवार्ड घोषणा गर्ने निर्णयले सुनमा सुगन्ध थपेको छ । यसबाट आफैलाई वैज्ञानिक जगतमा प्रस्फुटन गर्न चाहने थुप्रै अनुसन्धानकर्ताहरुलाई थप उर्जा पनि प्राप्त​ हुनेछ ।

सरसर्ती कार्यक्रमको रुपरेखा नियाल्दा सोनसिकको पाँचौ शैक्षिक गोष्ठी हामी जस्ता कोरियामा अध्ययनरत व्यक्तिको लागि निकै नै उपयोगी देखिन्छ । विज्ञानका धेरै क्षेत्रका नेपाली विज्ञहरुलाई एउटै चौतारीमा भेट्न पाउदाँ सहभागीहरु सबैले पक्कै फलदायी महशुस गर्नेछन् ।

साथसाथै यदि अध्ययन पश्चात नेपाल र कोरियाको रोजगारी सम्बन्धी एक, दुई वटा थप अग्रजहरुको अनुभवयुक्त प्रेजेन्टेशन सुन्न र मनन गर्न पाउने अवसर जुट्ने हो भने कोरियाको चिसोमा शैक्षिक गोष्ठीमा सहभागी भईरहदा थप न्यानोपना महशुस हुने थियो ।

दिवेश झाको संयोजकत्वमा हुन ग​ईरहेको सोनसिकको पाँचौ शैक्षिक गोष्ठीमा डा. भुषण श्रेष्ठको अध्यक्षतामा गठित वैज्ञानिक समिति र आराजना श्रेष्ठको अध्यक्षतामा गठित आयोजक समितिहरुको अथक मिहिनेतले पक्कै पनि यो कार्यक्रम व्यवस्थित ढङ्गले सम्पन्न हुने छ । र धेरै भन्दा धेरै अनुसन्धानकर्ताहरुको सहभागिताले निश्चित रुपमै गोष्ठीको सार्थकता पुष्ठी गर्ने छ । कोरियाको चिसोमा सोनसिकको पाँचौ शैक्षिक गोष्ठीको सफलताको लागि कोरिया स्थित हामी सबै विध्यार्थी लगयात अनुसन्धाकर्ताहरुको तर्फबाट हार्दिक शुभकामना ।

- धिरज चौधरी

https://www.fonijkorea.net/%E0%A4%95%E0%A5%8B%E0%A4%B0%E0%A4%BF%E0%A4%AF%E0%A4%BE%E0%A4%95%E0%A5%8B-%E0%A4%9A%E0%A4%BF%E0%A4%B8%E0%A5%8B%E0%A4%AE%E0%A4%BE-%E0%A4%B8%E0%A5%8B%E0%A4%A8%E0%A4%B8%E0%A4%BF%E0%A4%95%E0%A4%95%E0%A5%8B

Read More

पहाडकी परीको ब्याकअप प्रेमी

पहाडकी परीको ब्याकअप प्रेमी

घरकी एक्ली छोरी । उनको परिवार लिवाङको  हुनेखाने मै गनिन्छ । बाउ भारतीय सैनिकको पेन्शन पकाएर बसेका । देश दुनिया चाहरेका । छोरीलाई पढाउनु पर्छ भन्ने सुझबुझ भ​एका । त्यहिभ​एर लप्टन ताराबिर चेमजोङले आफ्नी छोरी मनमायालाई ताप्लेजुङबाट धरान स्थित फूपुकहाँ पढ्न पठाएको थियो ।

Taplejung, Nepal

मनमायाकी फूपु र मेरो ममी मिल्ने साथी भ​एकाले उनको फूपुलाई म आन्टी भन्थे । हाम्रो परिवार र उनको फूपुको परिवार बिच सबैसगँ राम्रै हिमचिम थियो । म उनको फूपुको घर प्रायः ग​ईरहन्थे । पुसको कठ्याङ्ग्रीदो जाडोमा एकदिन एकाबिहानै आन्टीले फोन गरेर बोलाउनु भयो। मनमायालाई पहिलो चोटी यसै दिन देखेको थिए । आन्टीले चिनाजान गराईदिनु भयो । उनैको कामको लागि डाक्नु भ​एको रहेछ- महेन्द्र बहुमुखि क्याम्पस ग​एर बिबिएस भर्ना गरिदिनलाई ।

होची, होची परेकी । रातो गाला, थेप्चो नाक,  नाकको देब्रेपटी कोठी भ​एको । सानो-न​-सानो आखाँ, घुम्रिएको हल्का कैलो कपाल​, सामन्य भन्दा अलिक ठुलो वक्षस्थल​, फिक्का पहेलोँ ज्याकटमा मनमायालाई पहिलो चोटी देख्दा लाग्थ्यो हिमालको परी समथर भुमि पहिलो खेप टेकेकी छे ।

सुन्दर, शान्त , नेपाल 

सोझी थिई । अनुहारको आभाबाट पनि सोझी नै देखिन्थी । लगाई खुवाई सबै सामन्य । पूर्वीय पहाडको लवजमा बोल्थी, पुरै गाउँले पारामा । लजाउँथी पनि र डराउँथी पनि । एकमुष्ट भन्नुपर्दा धरानको आधुनिकतामा सुहाएकी थिईनन्, मनमाया । यही कारण सुरुका दिनहरुमा उनको समिप्यतामा मलाई खासै चाख लागेन ।

Ghantaghar, Dharan, Nepal

धरानमा नयाँ थिई । उनको केही काम पर्दा नर्बदा आन्टीले मलाई नै भन्नुहुन्थियो  । त्यहिभ​एर मन नलागि नलागि साताको एक दुई चोटी भेट भइरहन्थ्यो  । क्रमिक भेट सगैँ र अनेकौ कामले गर्दा भ​एको भेटघाटले उनलाई म सगँ विस्तारै सजिलो भइरहेको थियो । साथसाथै मलाई भेट्दा पहिला पहिला देखिने लज्जाभाव पनि विलाईरहेको थियो ।

घोपा जाने क्रममा एकदिन उनले खुल्दै भनि- "सात महिना भएछ​, तपाई सगँ भेट भ​एको । मेरो जीवनको सबैभन्दा बढी सगंत गरेको साथी तपाई नै हो सौरभ।" अनी हुदाँहुदाँ कहिले काहीँ काम बेगर पनि भेट्न खोज्थी।

मैले केटीहरुको सगंत धेरै गरेको थिईन । र मेरो केटी साथीहरु पनि फालाफाल थिएन । भिमे, दले र बखतेहरु सगँ सेउतीको डिलमा बसेर चुरोटको धुवा उडाउनु मै मस्ती थियो केटीहरुको गनगने सगंत भन्दा ।

समयको बहाव सगैँ ऊ मिसिदै थिई  धरानको लाइफ स्टाईलमा । क्याम्पसको प्रभावले पनि ऊ टाठो भइरहेकी थी । उनको पहाडे सरल स्वभाव धरानको गर्मीहरुमा सुकीरहेको थियो भने आधुनिकताको टुसा उनमा जुरमुराइरहेको थियो । अनाकर्षक मनमाया चेन्ज हुदै ग​ई ।

नचाहदाँ नचाहदैँ मनमाया सगँको भेटहरु बाक्लो हुदै गयो । दिनहुँ भेट्न थालिम । मेरा साथी बखतेहरु पनि जिल्ल परिरहेका थिए ।अझ सेउतीको डिलमा उनिहरु सगँ बसेर ओठमा चुरोट नचेपेको त धेरै भइसकेको रहेछ । सेउतीको सिरेटोमा भन्दा पनि मनमाया सगँ कहिले देखी विजयपुर डाडामा रम्न थालेछु, त्यसको अत्तो नै पाइन।

अघोषित रुपमै ऊ सगँ जम्न थाले । रम्न थाले । केयरिङ र सेयरिङ हुन थाल्यो । सधैँ ऊ भेट्न बोलाउँथी । पछि पछि त आफैँ ऊनलाई भेट्न बोलाउन थाले । आन्टी पनि मनमायाले म सगँ घुलमिल भ​एको राम्रै मान्नु हुन्थ्यो । त्यहिभ​एर जतिखेर पनि जहाँ पनि पुग्न थालिम हामी ।

एक अर्काले प्रेम प्रस्ताव नै नराखी हामी प्रेममा परेछौँ । यो कुरोको महशुस म कोरिया जाने लगभग पक्का भएपछि थाहा भयो । सबै कोरिया जाने भनेपछि मरिहत्ते गर्छन् । म चाहिँ भिषा लागेर पनि खुशी हुन सकेको थिईन  । खुशी नहुनुको  एउटै कारण मनमाया थिई । खोई किन हो, उनलाई छाडेर पैशा फल्ने देशमा जाने प्रवेशाज्ञा पाउँदा पनि मन नियास्रो नै भइरहेको थियो ।

छोटो समयमा नै हामीले हाम्रो प्रेमलाई घना बनाइसकेका थियौँ । हामीबिच रहेका सबै खाली कापहरु मायाको मैनले पुरिदिएका थियौँ । नोटको दुई पत्राहरु टासिए झैँ लपक्कै टासिएर एक भ​एको अनुभुति दिन्थ्यौँ, एकले अर्कालाई । यस्तो अवस्थामा कम्ता गाह्रो भ​एन, मनमायलाई कोरियाको लागि कन्भिन्स गर्न ।

हाम्रो सम्बन्ध नर्बदा आन्टीले पनि चाल पाइसक्नु भ​एको थियो । उहाँले हामीलाई राम्रै मान्नु हुन्थ्यो । "सौरभ बिहे गरेर जाउ । मनमायाको घरमा म कुरा मिलाउँछु" पनि भन्नु हुन्थ्यो ।

तर बिहे तत्काल सम्भव  थिएन । सबै बन्दोबस्त मिलाउन पर्याप्त समय पनि थिएन । फेरी मनमाया दोस्रो वर्षमा त बल्ल पुगेकी थिई । अध्ययन सकिन बाकी नै थियो । अर्कोतर्फ  अहिले नै बिहे गर्दा उनको बाबाको सपनामा पनि धक्का लाग्न सक्थ्यो । लप्टनसाप उसै पनि मख्ख थियो, छोरी राम्ररी  पढ्दै छे भनेर । यावत तगारोले गर्दा बिहेकै गाठो लाउन अलिक अनुकुल थिएन हामीलाई ।

मनमाया सगँ थुप्रै कसमहरु खाएर​, वाचा बन्धन गरेर​, सुरक्षित भविष्यका लागि भारी मन बोकेर कोरिया आए । कोरिया आएपछि काम बाहेकका समय उनैसगँ भाइबरमा कट्थ्यो । केही समय त निकै तड्पिए । तर कामको चटारोले बिस्तारै उ सगँको बिछोडको घाउ पुरिदै गयो ।

View of Dharan from Vijayapur

हेर्दाहेर्दै आधा वर्ष बितेछ​, कोरिया आएको । यतिन्जेल म सगँ अलिअलि पैसा पनि जम्मा भ​ईसकेको थियो । एउटा साथि छुट्टीमा नेपाल जाने बेला मनमायालाई राम्रो मोबाईल किनेर पहिलो उपहार स्वरुप पठाइदिएको थिए । उ खुशिले फुरुङग​ भई । त्यसपछि त झन हामी भिडियो कलमा झुमिन्न थालिम ।

च्याटका कुराकानीबाट म मख्ख हुन्थे । मनमाया मेरै लागि जन्मेकी जस्तो लाग्थ्यो । कहिलेकाही "नन्-भेज​" कुराहरु पनि हुन्थ्यो । काउकुती लाग्थ्यो मलाई । भिडियो कलहरुमा चुम्बनका वर्षातहरुले म घायल हुन्थे ।पुरै समर्पणको भावमा मनमाया म सगँ लिप्त थिई ।

हामी बुढासुब्बालाई साक्षी रख्थ्यौँ । भिडियो कलहरु मै बिहे गरेको कल्पना गरथ्यौँ । दुलही बनाउथेँ उनलाई । मेरो मन त्यसै फुरुङग हुन्थ्यो । टाढा भ​एर पनि उनको साथ पाइराख्दा, कोरियन भोटेहरुको पेलाई सहने उर्जा पाउँथे ।

हरेक कुरा उनको पुरा गरिदिईरहेको थिए । कोरियाबाटै उनको मोबाईलमा निरन्तर रिचार्ज गरिदिन्थे । हुन्डीबाट थुप्रै चोटी पैसाहरु पनि पठाईदिन्थे उनको नाममा । म सोच्थेँ भविष्यमा जीवन साथ निभाउने साथी थिई ऊ मेरी । त्यहीभ​एर म उनको हरेक समस्या मेरो पनि समस्या हो भनेर बुज्थेँ । घरबाट फूपुकहाँ बसेकी । जसकारण पक्कै पनि उनलाई खर्चको समस्या त परेको हुन्थ्यो । सकेसम्म उनको सबै दुख हरण गर्न खोज्थेँ ।

उनको पढाई पनि सकिने क्रममा थियो । डिग्री दोस्रो वर्ष पुगिसकेकी थिई । म कोरिया आएको पनि तीन वर्ष पुग्नै लागेको थियो । बिदा मिलाएर छिटै नेपाल ग​एर मनमायालाई सधैँका लागि आफ्नो बनाउने योजनामा थिए ।

तर सोचे जस्तो कहाँ हुदो रहेछ जीन्दगी । एकदिन ऊ सगँको च्याटमा मेरो सबै योजना बिथोलिन लागेको महशुस गरे । "अब छिटै नेपाल आउदैछु। तिम्रा पर्खेर बस्ने दिनहरु ग​ए मनमाया" भन्दा ऊ उत्साहित हुनु पर्ने । तर म छक्क परेँ । भिडियो कलमा उनको अनुहारमा मैले कुनै खुशीको भाव नै देखिन ।

उल्टै मेरो कुरा टार्न खोजी । "मेरो पढाई बाकी नै छ । जाँच आउन लागेको छ । यो वर्ष त नआउनु"भन्न थाली । खुशी हुन्छे होला भनेको त ऊ दुखी पो भ​ई ।

त्यसपछि कुराहरु हुने क्रम पातलिदै गयो । हुदाँहुदाँ फोन नै स्विचअफ गरेर राख्न थाली । म्यासेजहरु पठाउन पनि छाडी । भाइबरमा आउन पनि बन्द गरी । फेसबुक अपडेट गर्न नी छाडी ।

म तड्पिन थाले । गहिरो इनारमा खसे झैँ निसासिए ।मनमा विकारहरु थिग्रिन थाल्यो ।उथलपुथल र सकांहरुको भुईचालो नै आयो । कुराहरुको गहिरो समुन्द्र नै बन्यो ।सन्देहको टाइफुनले उर्जा नै सबै नष्ट गरिदियो ।

केही गरी पनि ऊ सगँ कन्टेक्ट गर्न सकिन​। नर्बदा आन्टीलाई सम्पर्क गर्न खोजेँ । उहाँ पनि सोलु जानु भएको रहेछ । अन्तमा मनमाया कै साथी अनुपमा जो इपिएसबाटै कोरिया आएकी थिई उनैलाई सहयोग गर्न अनुरोध गरे । अनुपमाले पनि मनमायालाई सिधैँ सम्पर्क गर्न सकिन । तर धरान मै रहेको मनमायाको एकजना मिल्ने साथीलाई फोन गरेर सबैकुरा बुझ्न​लाई मद्दत गरी ।

अफसोच् मेरो जीन्दगी । सबैकुरा बुझ्दा म त मनमायाको लागि केवल "ब्याकअप प्रेमी" रहेछु । ब्रिटिश आर्मीमा कार्यरत एकजना केटा सगँ उनको बिहेको कुरा चलिरहेको रहेछ ।

"सौरभ त केवल पकेट मनि जुटाउने ब्याकअप प्रेमी हो । कहाँ ब्रिटिश आर्मी, कहाँ कोरियाको लेवर । कम्पेयर गर्नै मिल्दैन । लेवर सगँ पनि कसैले जीन्दगी बिताउन सक्छ र " भन्थी रे ममनमायाले आफ्नो साथीहरु सगँ ।

यथार्थ बुझिसक्दा रिसले चुरचुर भइसकेको थिए । कम्पनीको ड्युटी पछि रातभरि सोजुमा डुब्न थाले । चुरोटको संख्या पनि ह्वातै बढ्न थालेको थियो । म मर्न पनि सक्दिन थिए । सुसाइड गरेर कोरियामा अर्को आत्माहत्याको समाचार बन्न पनि चाहन्न थिए । फेरी घरको एक्ली आमालाई विचल्ली बनाएर संसार त्याग्ने कुरा पनि आउँदैन थियो । बुवाको मृत्यु पछि आमालाई आजीवन मेरो आवश्यक्ता थियो ।

म डिप्रेशन तिर पनि जान चाहिन । मृत्युको बाटो पनि पहिल्याउन खोजिन । बरु "कोरियन लेवर" को ट्यागलाई शक्तिको रुपमा लिएर मनमायाको हुनेवाला ब्रिटिश लोग्ने भन्दा धेरै प्रगति गर्ने इख र अठोट पलायो ।

हिजोआज​ मनमा केही तुष नभ​ए पनि मनमाया कहिलेकाही मनमा आइरहन्छे । उनको अवोध अनुहार​, धरान पहिलो छोटी आउँदाको सोझोपन्, र उनको गाउँले लवज अझै पनि झल्झली याद आउँछ । उनले कहिले रङ फेरी, कहिले मन फेरी त्यो कुरो मैले कहिल्यै ठम्याउन सकिन । समयले ताप्लेजुङ्की मनमायालाई कहिले धरानको "मोनिका" बनाएछ त्यसको हेक्का नै पाइन मैले ।

-धिरज चौधरी 

-फ़ोनिज कोरिया मा प्रकाशित (2016-8-5)

http://www.fonijkorea.net/%E0%A4%AA%E0%A4%B9%E0%A4%BE%E0%A4%A1%E0%A4%95%E0%A5%80-%E0%A4%AA%E0%A4%B0%E0%A5%80%E0%A4%95%E0%A5%8B-%E0%A4%AC%E0%A5%8D%E0%A4%AF%E0%A4%BE%E0%A4%95%E0%A4%85%E0%A4%AA-%E0%A4%AA%E0%A5%8D%E0%A4%B0

Read More